تا هفته ی قبل که تهران نبودم، عملا امکان شرکت توی تجمعات شبانه رو نداشتیم. توی این یه هفته  بچه ها خیلی علاقه داشتن، شاید بخاطر جو باشه، نمیدونم. برای خودم علی السویه بود که نمیشه گفت، حمایت از مدافعین کشور رو لازم میدونم، ولی شاید رو روشش حرف داشته باشم. در هر صورت چون بچه ها دوست داشتن، و منم نمیخواستم منع کنم، چون روایت میگه که انسان به چیزی که ازش منع میشه حریص میشه، منع نکردم و همراهی هم کردم. هز چی همراهی بیشتر میشه عمق مشارکت پسرکم بیشتر میشه، دیشب توی ایستگاه صلواتی چای می‌ریخت. پریشب یه پرچمی خرید که روش عکس داشت و من ترجیح میدم اگه پرچم ایران رو نگه میدارم ، صرفا پرچم ایران باشه، نه تبلیغ شخص خاص. خلاصه که نمیدونم تا کجا میتونم دیکتاتوریت رو زیر پا بزارم به بهانه ی حریص نشدنش