از هر دری

اتفاقات اخیر باعث شده خیلی از شرکت ها تعدیل نیرو کنن و بعضی ها هم کلا تعطیل بشن. همین موضوع باعث میشه ذهن افراد درگیر این بشه که اگر این اتفاق براشون افتاد و نتونستن شغلی مرتبط با تخصصشون پیدا کنن، به چه کاری مشغول بشن.

 یکی از همکارامون میگفت بخاطر علاقه ای که به چسب داره، میخواد چسب فروشی بزنه. تو مغازش همه مدل چسب بفروشه. از چسب زخم گرفته تا چسب های صنعتی. کلا هر چیزی که باعث وصل شدن دو تا چیز به هم بشه. حتی در مورد اسم سایت فروشگاهش هم گفت که میخواد بزاره دیجی چسب و در مورد اسم خود فروشگاه هم از بقیه مشورت خواست. 

با اینکه به نظر من ایده اش نمیگیره، چون کسی که چسب زخم بخواد میره داروخانه و کسی که لیبل یا چسب ماتیکی بخواد میره لوازم التحریر  و ...  اما از این شغلی که انتخاب کرده من ایده گرفتم برای شغل 

ایده ی من اینه که یه فروشگاه تاسیس کنم که توش تخم مرغ، تخم بلدرچین، تخم غاز ، بوقلمون ، کبوتر و کلا هر مدل تخم بفروشم. ولی برای انتخاب اسم فروشگاه مشکل دارم. مثلا اسم فروشگاه رو بزارم فروشگاه تخم حمید. یا اگه مثل دست فروش ها بخوام تبلیغ کنم باید داد بزنم : تخمیه،  تخخخخم. احتمالا بخاطر اسم فروشگاه اصلا بهم مجوز تاسیسش رو نخواهند داد. پس فعلا بیخیال این ایده شدم. ایشالا که کسی تو این شرایط بی کار نشه

خواهرم حجابت

لعنت به پله های مترو که وقتی ازشون بالا میری، باسن نفر جلویی تو صورتته

تو محل کارمون  ابتدای هر ماه، تولد متولدین اون ماه رو توی گروه (تو فضای مجازی) تبریک میگن. به این روش کارکنان شرکت هم از تاریخ تولد هم با خبر میشن و به هم تبریک میگن. امروز یکی از همکاران رو که تاریخ تولدش اول فروردین بود دیدم و بهش تبریک گفتم و بعد از رند بودن تاریخ تولدش تعریف و تمجید کردم. از این که رنده و توی ذهن میمونه.

گفت تاریخ تولد واقعیش این نیست و وقتی براش شناسنامه گرفتن این تاریخ رو اعلام کردن

پرسیدم تاریخ واقعیش کی هست. گفت توی پاییز. 

پرسیدم چه ماهی؟ چه روزی؟ گفت یادشون نیست. فقط بهم گفتن که توی پاییز بوده. یه لحظه خودم رو گذاشتم جاش و احساس بحران کردم. واقعا اگه تاریخ تولدم مشخص نبود میتونستم باهاش کنار بیام یا همیشه رو مخم بود؟

امروز صبح تو مسیر رفتن به محل کار با صحنه ای مواجه شدم و بعدش اتفاقاتی افتاد که باعث شد برای خودم متاثر بشم.

بعد از اینکه از مترو پیاده شدم و از ایستگاه مترو خارج شدم، تو پیاده رو که توی یه فضای سبز واقع شده به مسیرم ادامه دادم. توی اون فضای سبز دو تا پیاده رو به موازات هم با فاصله حدود ۱۰ متر وجود داره که بین شون چمن کاری شده. من از راه سمت راست به مسیرم ادامه دادم (معمولا مسیر سمت راستی خلوت تره و من به همین دلیل اون مسیر رو انتخاب میکنم). بعد از طی کردن چند متر چیزی توجهم رو جلب کرد که جلوتر روی زمین افتاده بود. در نگاه اول شبیه پاهای یه آدم به نظر می‌رسید. ولی چون احتمالش خیلی برام کم بود، کمی جلوتر رفتم تا مطمئن شم. هر چی جلوتر میرفتم به آدم شبیه تر میشد. فکر کردم شاید یه مانکن باشه. پاهاش توی پیاده رو بود و نیم تنه ی بالا توی باغچه و شلوار پاش نبود و دمر افتاده بود. بخاطر همین تشخیصش از مانکن خیلی سخت بود. وقتی نزدیک تر شدم مطمئن شدم که جنازه ی یه آدمه ، خیلی ترسیدم، از وسط چمن ها خودم رو به پیاده رو سمت چپ رسوندم و از اونجا به مسیرم ادامه دادم. دیگه کاملا مطمئن شده بودم که یه آدمه و نمیدونم چرا اطمینان داشتم که به جنازه هست و اصلا احتمالا زنده بودنش رو نمیدادم. شاید چون پایین تنه اش لخت بود به این اطمینان رسیدم. ایستادم و با پلیس تماس گرفتم و گفتم که توی اون آدرس یه جنازه افتاده.

وقتی به محل کار رسیدم موضوع رو برای یکی از همکاران تعریف کردم. بعدش اون همکارمون از اتاق بیرون رفت. چون همکارمون هر روز صبح برای خوردن قهوه از اتاق بیرون میرفت، حدسم این بود که رفته قهوه اش رو بخوره. 

حدود بیست دقیقه بعدهمکارمون برگشت به اتاق و بهم گفت نگران نباش، طرف زنده بود. داشتم شاخ در می‌آوردم. برای اینکه ببینه اگه طرف زنده هست و ممکنه کاری از دستش بر بیاد رفته بود بالا سرش. وقتی رفته بود اورژانس هم اومده بوده. همکارمون کمک کرده بود و شلوارش رو پاش کرده بوده. و سر و صورتش رو شسته بوده. میگفت حتی دکمه ی شلوارش رو هم خودم بستم. انگار طرف معتاد بوده. وشاید دلیل اینکه شلوار پاش نبود، این بوده که میخواسته توی رگ های پا تزریق کنه. اینا دبگه حدس خودمه. 

خلاصه اینکه منی که فکر میکردم چه شهروند دلسوزی هستم که به پلیس اطلاع دادم. فهمیدم چقدر با انسانیت فاصله دارم. باید میرفتم نزدیک و مطمئن میشدم اگر زندست کمکش میکردم. 

و فهمیدم اون همکارمون در چه درجه از انسانیت قرار داره که وقتی احتمال داده ممکنه کسی جایی به کمکش نیاز داشته باشه، رفته برای کمک

تا هفته ی قبل که تهران نبودم، عملا امکان شرکت توی تجمعات شبانه رو نداشتیم. توی این یه هفته  بچه ها خیلی علاقه داشتن، شاید بخاطر جو باشه، نمیدونم. برای خودم علی السویه بود که نمیشه گفت، حمایت از مدافعین کشور رو لازم میدونم، ولی شاید رو روشش حرف داشته باشم. در هر صورت چون بچه ها دوست داشتن، و منم نمیخواستم منع کنم، چون روایت میگه که انسان به چیزی که ازش منع میشه حریص میشه، منع نکردم و همراهی هم کردم. هز چی همراهی بیشتر میشه عمق مشارکت پسرکم بیشتر میشه، دیشب توی ایستگاه صلواتی چای می‌ریخت. پریشب یه پرچمی خرید که روش عکس داشت و من ترجیح میدم اگه پرچم ایران رو نگه میدارم ، صرفا پرچم ایران باشه، نه تبلیغ شخص خاص. خلاصه که نمیدونم تا کجا میتونم دیکتاتوریت رو زیر پا بزارم به بهانه ی حریص نشدنش

فردا بعد از ۳۳ روز  قراره برگردم تهران. احتمالا تا حالا سابقه نداشته که این مدت از تهران دور باشم. شابد تو جنگ ایران و عراق، ولی دقیق یادم نیست.

معمولا وقتی از مسافرت بر میگردم با حال خوب حرکت میکنم. ولی این بار فرق میکنه. اصلا اسمش مسافرت نیست. اسمش فراره. و حالا دارم بر میگردم به جایی که ازش فرار کردم در حالی که هنوز خطر وجود داره. تا وقتی اینجا بودم خبر های بد روحم رو میخراشید. نمیدونم با ورود به تهران قراره با چه صحنه هایی مواجه بشم. نمیدونم چه اتفاقاتی منتظرم هستن. شاید قرار گرفتن تو دل حادثه قابل تحمل تر از شنیدن اخبار از راه دور باشه.